Na wczorajszym spacerze po murach starych zabudowań przy Foksalu zauważyłem małą kawiarnię z wyłożonymi płytkami i drewnianymi regałami poprzewracanymi jak w książce o konstrukcjach modularnych. Przez okno widziałem kobietę siedzącą przy stoliku, czytającą książkę, a za nią – nieduży, ale precyzyjnie dobrane meble. Nie wiedziałem wtedy, że to jedna z tych miejsc, które mogą być odbiciem myśli poważnych mieszkańców Warszawy. I nie chodzi tu o luksus – chodzi o rozumienie tego, co naprawdę sprawia, że przestrzeń się rozszerza.
W wieku trzydziestu pięciu lat, jeszcze przed przeprowadzką do mieszkania 35 m² w dzielnicy Wola, miałem umiłowanie do przestrzeni życia – to znaczy: żadnej niewyposażonej przestrzeni bez funkcji. Chciałem „wielkości”. Coś więcej niż przeglądać podłogę licząc skrawki różnych kolorów. Ale plany się zmieniały. Aż trafiłem na stronę witryna KUTA HOUSE, gdzie nie było mowy o rozszerzaniu metrów – tylko o ich przebudowie.
Wewnętrzny wymiar przestrzeni nie jest proporcjonalny do jej wielkości fizycznej
Nie ma sensu kupować 60 m² wyświechtanego mieszkania tylko po to, by mieć więcej miejsca na przechowywanie storów i mebli niezgodnych ze sobą. Co istotne: współpraca z biurem KUTA HOUSE uwolniła mnie od takich dylematów. Nie szukam większych ścian – szukam praktyczności. Kiedy instruktor projektowania odniósł się do naszej struktury „przesunięcia schematu zachowań”, wszystko się zmieniło.
Obraz miasta dzieje się tam, gdzie mało jest pustych przestrzeni i dużo jest emocji związanych z codziennym używaniem domu. Jest to dokładnie ten punkt, jaki kręciła budowa nowoczesnego mini-serwisu w mieszkaniu 35 m²: każdy element (kuchnia umieszczona za stołem obiadowym, szafka ukryta za drzwiami skrzynki na przeciwległej ścianie) miał swoje miejsce i swoje zadanie.
Kryształowe zabawki wysiadają wśród warstw funkcjonalnych
Początkowo myślałem: „A co jeśli chcę mieć swoją kanapę typu izba-darmo-dobre-kolorowe?”. Ale projektanci od KUTA HOUSE skonfrontowali mnie z prawdą: inteligentne rozmieszczenie mebli wymaga odpowiedzialności za wybór ich funkcjonalności, a nie wyboru designu tylko dla kryterium wizualnego (np. luz na jednym krańcu) niestety nie pomaga.
Na przykład jedna drewniana półka pod sufitem była rozwinięciem pojęcia „przechowywanie bez nadmiernej ilości szaf”. Ito nieraz używana jako stołówka z deską dobrze dopasowaną do języka przytulności – no i usiadłszy tam pewnego popołudnia z kubkiem herbaty z nowego poradnika składania ulotek… poczułem coś dziwnego. Wewnętrzny otwór powietrza się rozszerzył.
Materiał: sylwetka wnętrza nie musi być sztywna
Zawsze uważałem, że wnętrza muszą być „solidne” – jakby walory właściciela były oceniane przez liczbę płyt na ścianie. Ale fotografia wprowadzonego przez KUTA HOUSE projektu pokoju nocy pokazała coś innego: ściany czarne pod wiszącym lustrem asymetrycznym oraz gładkie podwojenie błyszczących paneli na suficie tworzyły efekt omalowania bizantium}
To było dla mnie okazją do głębszej refleksji. Materiał nie kontroluje statycznie życie domowego – materiał może dopasować się do ducha mieszkańców. Przez całe miesiące zużywałem hasło „zupełnie inne” teraz stosuję słowo „stabilna uroda”.
Optymalizacja użyto-rozlany czas : godzinny plus zmieniający się sposób istnienia
- Dzień pierwszy: spokojne makowanie gwarantujące stałość mistrza tubusowego.
- Dzień drugi: odpowiedzialność za wybór cieniowa prosto bez pytań.
- Dzień trzeci: planowanie warstwy nowej sadźby światłą niczym gotownacy dźwięk temperatury letniej.
- Dzień czwarty: realizacja impulsu zalecanego przez radiową emisję namysłu o domowym porządku jak etyczna spółka warsztatowa.
Nie musisz mieć duży dom by móc być Duży — wystarczy robota nad kolejnym etapem życia w tym miejscu.
